JOSIPA LISAC
LP/CD DNEVNIK JEDNE LJUBAVI / CROATIA RECORDS, 2013.
“Jedna mladost jedan svet nade raste tiho u srcu tvom, drugi za te ovaj svijet grade samo prave istine u tom, pričaju ti priče o tom i svaka ima svoj sretan kraj…tko zna, možda na mene čeka neki drugi svijet, tko zna i u mraku katkad nikne divan cvijet, možda tko zna jedna od sretnijih jedna od tisuću biću ja ko da zna” – ovim poetskim zapisom otpočinje uvodna, kultna, otvarajuća numera “O jednoj mladosti”, koja je, odavno je to svima bilo jasno do danas i do beskonačnosti koja je ispred nas i nje, Josipi Lisac obezbedila svevremenu trajnost, elitni kod, kultni status, mnogobrojnu publiku i poštovanje koje se, događa na Balkanu i danas, kako u Hrvatskoj, tako i u Beogradu narednih koncertnih dana.
Iako pripadam mlađoj generaciji muzičkih kritičara, prikazivača i prezentera – a imajući kristalno jasnu činjenicu da je ovaj materijal sa impresivnih deset pesama objavljen 1973. godine – sa zadovoljstvom i opravdano skidam šešir dami mada zasigurno nije bila jedina, jer je Josipin srpski, beogradski i u istom momentu globalno planetarni pandan, i to neumoljivo efektniji i kvalitetniji od Josipe, bio i ostao u liku i umetničko kreativnom delu Aleksandre Slađane Milošević, koja i dan danas uspešno i na više kreativnih frontova (književnost, poezija, režija, električna rokenrol gitara, komponovanje) predano deluje!
Uprkos svemu, i kritika, i kolege i sama publika se slažu ujednom – album, long play i CD “Dnevnik jedne ljubavi” – jeste svojevrsno remek delo za dušu i uho, a osmisli su ga, uglazbili i napisali Karlo Mekintoš i Ivica Krajač. Deset kompozicija koje su ujednačeno kvalitetne tako da :”…od uzbuđenja gorite”, kako Josipa Lisac peva u numeri “Jedna kratka vijest”. Iako je karijeru započela davne 1961. godine pevajući sakralnu i klasičnu muziku, veoma brzo se transformisala do vokala koji je snimio i nekoliko (dve, konkretno) sevdalinke, što je svakako interesantan podatak.
Nakon njih je snimila prezentovano delo – Dnevnik jedne ljubavi – koje je napisao njen suprug, koga mnogi smatraju pretečom rokenrola u SFR Jugoslaviji – Karlo Mekintoš. Muzika u skladu sa vokalom se može opisati u pesničkim slikama, u blistavim bojama i metafizičkim stanjima. Jedno je sasvim sigurno: svaki iole inteligentni pasionirani, a i površni konzument muzike u nas, ne može odoleti ovakvim muzičkim aktovima, vrednim svake, kako privatne, tako i javne, pažnje i podrške.
Draga Josipa, parafraziraću Vas, tačnije stihovni deo jedne od pesama (“Ne prepoznajem ga”) – Podići ću čašu viskija sa kockama leda i nazdraviti za neka srećnija vremena, koja bih, iskren da budem do kraja, jako voleo da se vrate, i u ovim godinama ih vidim i doživim, proživim i – ne preživim! Živeli! Popović